ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

[ 147 نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد ]

مريد پير مُغانم ز من مرنج اى شيخ * چرا كه وعده تو كردىّ داد بجا آورد

به تنگ چشمى آن ترك لشكرى نازم * كه حمله بر من درويش يك‌قبا آورد

فلك غلامى حافظ كنون بطوع كند * كه التجا بدر دولت شما آورد

[ 146 صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مىآورد ]

[ 146 صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مىآورد ]

صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مىآورد * دل شوريدهء ما را ببو در كار مىآورد

من آن شكل صنوبر را ز باغ ديده بركندم * كه هر گُل كز غمش بشكفت محنت بار مىآورد

فروغ ماه مىديدم ز بام قصر او روش * كه رو از شرم آن خورشيد در ديوار مىآورد

ز بيم غارت عشقش دل پرخون رها كردم * ولى مىريخت خون دره بدان هنجار مىآورد

بقول مطرب و ساقى برون رفتم گه‌وبىگه * كزان راه گران قاصد خبر دشوار مىآورد

سراسر بخشش جانان طريق لطف و احسان بود * اگر تسبيح مىفرمود اگر زنّار مىآورد

غفا اللّه چين ابرويش اگر چه ناتوانم كرد * بعشوه هم پيامى بر سر بيمار مىآورد

عجب مىداشتم ديشب ز حافظ جام و پيمانه * ولى منعش نمىكردم كه صوفىوار مىآورد

[ 147 نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد ]

[ 147 نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد ]

نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد * كه روز محنت و غم رو بكوتهى آورد