ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٥

[ 141 دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد ]

شوخى مكن كه مرغ دل بىقرار من * سوداى دام عاشقى از سر بدر نكرد

هركس كه ديد روى تو بوسيد چشم من * كارى كه كرد ديدهء من بىنظر نكرد

من ايستاده تا كنمش جان فدا چو شمع * او خود گذر بما چو نسيم سحر نكرد

[ 140 ديدى اى دل كه غم عشق دگر بار چه كرد ]

[ 140 ديدى اى دل كه غم عشق دگر بار چه كرد ]

ديدى اى دل كه غم عشق دگر بار چه كرد * چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد

آه از آن نرگس جادو كه چه بازى انگيخت * آه از آن مست كه با مردم هشيار چه كرد

اشك من رنگ شفق يافت ز بىمهرى يار * طالع بىشفقت بين كه درين كار چه كرد

برقى از منزل ليلى بدرخشيد سحر * ده كه با خرمن مجنون دل‌افگار چه كرد

ساقيا جام ميم ده كه نگارندهء غيب * نيست معلوم كه در پردهء اسرار چه كرد

آنكه پرنقش زد اين دايرهء مينائى * كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد

فكر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت * يار ديرينه ببينيد كه با يار چه كرد

[ 141 دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد ]

[ 141 دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد ]

دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد * شد سوى محتسب و كار به دستورى كرد

آمد از پرده بمجلس عرقش پاك كنيد * تا نگويند حريفان كه چرا دورى كرد