ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٤

[ 139 دلبر برفت و دل‌شدگان را خبر نكرد ]

ميان مهربانان كى توان گفت * كه يار ما چنين گفت و چنان كرد

عدو با جان حافظ آن نكردى * كه تير چشم آن ابرو كمان كرد

[ 138 رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد ]

[ 138 رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد ]

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد * صد لطف چشم داشتم و يك نظر نكرد

سيل سرشك ما ز دلش كين نبرد * در سنگ خاره قطرهء باران اثر نكرد

يا رب تو آن جوان دلاور نگاه دار * كز تير آه گوشه نشينان حذر نكرد

ماهىّ و مُرغ دوش ز افغان من نخفت * وان شوخ ديده بين كه سر از خواب برنكرد

مىخواستم كه ميرمش اندر قدم چو شمع * او خود گذر بما چو نسيم سحر نكرد

جانا كدام سنگ‌دل بىكفايتست * كو پيش زخم تيغ تو جان را سپر نكرد

كلك زبان بُريدهء حافظ در انجمن * با كس نگفت راز تو تا ترك سر نكرد

[ 139 دلبر برفت و دل‌شدگان را خبر نكرد ]

[ 139 دلبر برفت و دل‌شدگان را خبر نكرد ]

دلبر برفت و دل‌شدگان را خبر نكرد * ياد حريف شهر و رفيق سفر نكرد

يا بخت من طريق مروّت فروگذاشت * يا او بشاهراه طريقت گذر نكرد

گفتم مگر بگريه دلش مهربان كنم * چون سخت بود در دل سنگش اثر نكرد