ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

[ 137 دل از من بُرد و روى از من نهان كرد ]

عارضش را به مثل ماه فلك نتوان گفت * نسبت دوست بهر بىسروپا نتوان كرد

سرو بالاى من آنگه كه درآيد بسماع * چه محل جامهء جان را كه قبا نتوان كرد

نظر پاك تواند رُخ جانان ديدن * كه در آيينه نظر جُز به صفا نتوان كرد

مشكل عشق نه در حوصلهء دانش ماست * حلّ اين نكته بدين فكر خطا نتوان كرد

غيرتم كشت كه محبوب جهانى ليكن * روز و شب عربده با خلق خدا نتوان كرد

من چه گويم كه ترا نازكى طبع لطيف * تا بحديست كه آهسته دعا نتوان كرد

بجز ابروى تو محراب دل حافظ نيست * طاعت غير تو در مذهب ما نتوان كرد

[ 137 دل از من بُرد و روى از من نهان كرد ]

[ 137 دل از من بُرد و روى از من نهان كرد ]

دل از من بُرد و روى از من نهان كرد * خدا را با كه اين بازى توان كرد

شب تنهائيم در قصد جان بود * خيالش لطف‌هاى بيكران كرد

چرا چون لاله خونين‌دل نباشم * كه با ما نرگس او سرگران كرد

كرا گويم كه با اين درد جانسوز * طبيبم قصد جان ناتوان كرد

بدانسان سوخت چون شمعم كه بر من * صراحى گريه و بر بط فغان كرد

صبا گر چاره دارى وقت وقتست * كه درد اشتياقم قصد جان كرد