ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٩
[ 131 بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد ]
[ 130 سحر بُلبُل حكايت با صبا كرد ]
[ 130 سحر بُلبُل حكايت با صبا كرد ]
سحر بُلبُل حكايت با صبا كرد * كه عشق روى گُل با ما چهار كرد
از آن رنگ رُخم خون در دل افتاد * و زان گلشن بخارم مُبتلا كرد
غلام همت آن نازنينم * كه كار خير بىروى و ريا كرد
من از بيگانگان ديگر ننالم * كه با من هر چه كرد آن آشنا كرد
گر از سلطان طمع كردم خطا بود * ور از دلبر وفا جُستم جفا كرد
خوشش باد آن نسيم صُبحگاهى * كه درد شب‌نشينان را دوا كرد
نقاب گُل كشيد و زلف سُنبل * گره‌بند قباى غنچه وا كرد
بهر سو بلبل عاشق در افغان * تنعّم از ميان باد صبا كرد
بشارت بر بكوى مىفروشان * كه حافظ توبه از زُهد ريا كرد
وفا از خواجگان شهر با من * كمال دولت و دين بو الوفا كرد
[ 131 بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد ]
[ 131 بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد ]
بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد * هلال عيد بدور قدح اشارت كرد
ثواب روزه و حجّ قبول آن‌كس بُرد * كه خاك ميكدهء عشق را زيارت كرد
مقام اصلى ما گوشهء خراباتست * خداش خير دهاد آنكه اين عمارت كرد