ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨
[ 129 اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد ]
در خيال اين همه لعبت بهوس مىبازم * بو كه صاحب نظرى نام تماشا ببرد
علم و فضلى كه بچل سال دلم جمع آورد * ترسم آن نرگس مستانه به يغما ببرد
بانگ گاوى چه صدا بازدهد عشوه مخر * سامرى كيست كه دست از يد بيضا ببرد
جام مينائى مى سدّ ره تنگ دليست * منه از دست كه سيل غمت از جا ببرد
راه عشق ار چه كمينگاه كمان‌دارانست * هر كه دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد
حافظ ار جان طلبد غمزهء مستانهء يار * خانه از غير بپرداز و بهل تا ببرد
[ 129 اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد ]
[ 129 اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد ]
اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد * نهيب حادثه بُنياد ما ز جا ببرد
اگر نه عقل بمستى فروكشد لنگر * چگونه كشتى ازين ورطهء بلا ببرد
فغان كه با همه‌كس غايبانه باخت فلك * كه كس نبود كه دستى ازين دغا ببرد
گذار بر ظُلماتست خضر راهى كو * مباد كاتش محرومى آب ما ببرد
دل ضعيفم از آن مىكشد به طرف چمن * كه جان ز مرگ به بيمارى صبا ببرد
طبيب عشق منم باده ده كه اين معجون * فراغت آرد و انديشهء خطا ببرد
بسوخت حافظ و كس حال او بيار نگفت * مگر نسيم پيامى خداى را ببرد