ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٧

[ 128 نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد ]

گوشهء ابروى تست منزل جانم * خوش‌تر ازين گوشه پادشاه ندارد

تا چه كند با رُخ تو دود دل من * آينه دانى كه تاب آه ندارد

شوخى نرگس نگر كه پيش تو بشكفت * چشم دريده ادب نگاه ندارد

ديدم و آن چشم دل‌سيه كه تو دارى * جانب هيچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده اى مريد خرابات * شادى شيخى كه خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشين كه آن دل نازك * طاقت فرياد دادخواه ندارد

گو برو و آستين به خون جگر شوى * هر كه درين آستانه راه ندارد

نى من تنها كشم تطاول زُلفت * كيست كه او داغ آن سياه ندارد

حافظ اگر سجدهء تو كرد مكن عيب * كافر عشق اى صنم گناه ندارد

[ 128 نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد ]

[ 128 نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد ]

نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد * بختم ار يار شود رختم از اينجا ببرد

كو حريفى كش سرمست كه پيش كرمش * عاشق سوخته‌دل نام تمنّا ببرد

باغبانا ز خزان بىخبرت مىبينم * آه از آن روز كه بادت گُل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفتست مشو ايمن ازو * اگر امروز نبردست كه فردا ببرد