ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

[ 122 هر آنكه جانب اهل خدا نگه دارد ]

چو بر روى زمين باشى توانائى غنيمت دان * كه دوران ناتوانيها بسى زير زمين دارد

بلا گردان جان و تن دعاى مستمندانست * كه بيند خير از آن خرمن كه ننگ از خوشه چين دارد

صبا از عشق من رمزى بگو با آن شه خوبان * كه صد جمشيد و كيخسرو غلام كمترين دارد

دگر گويد نمىخواهم چو حافظ عاشق مفلس * بگوئيدش كه سلطانى گدائى همنشين دارد

[ 122 هر آنكه جانب اهل خدا نگه دارد ]

[ 122 هر آنكه جانب اهل خدا نگه دارد ]

هر آنكه جانب اهل خدا نگه دارد * خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست * كه آشنا سُخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان كن كه گر بلغزد پاى * فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست كه معشوق نگسلد پيمان * نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بينى * ز روى لطف بگويش كه جا نگه دارد

چو گفتمش كه دلم را نگاه دار چه گفت * ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد

سرو زر و دل و جانم فداى آن يارى * كه حقّ صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راه گذارت كجاست تا حافظ * به يادگار نسيم صبا نگه دارد