ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

[ 121 هر آنكو خاطر مجموع و يار نازنين دارد ]

چو دام طُرّه افشاند ز گرد خاطر عُشّاق * بغمّاز صبا گويد كه راز ما نهان دارد

بيفشان جرعهء بر خاك و حال اهل دل بشنو * كه از جمشيد و كيخسرو فراوان داستان دارد

چو در رويت بخندد گُل مشو در دامش اى بلبل * كه بر گل اعتمادى نيست گر حسن جهان دارد

خدا را داد من بستان از واى شحنهء مجلس * كه مى با ديگرى خوردست و با من سر گران دارد

بفتراك ار همىبندى خدا را زود صيدم كن * كه آفتهاست در تأخير و طالب را زيان دارد

ز سر و قدّ دلجويت مكن محروم چشمم را * بدين سرچشمه‌اش بنشان كه خوش آبى روان دارد

ز خوف هجرم ايمن كن اگر امّيد آن دارى * كه از چشم بدانديشان خدايت در امان دارد

چه عذر بخت خود گويم كه آن عيّار شهرآشوب * بتلخى گشت حافظ را و شكّر در دهان دارد

[ 121 هر آنكو خاطر مجموع و يار نازنين دارد ]

[ 121 هر آنكو خاطر مجموع و يار نازنين دارد ]

هر آنكو خاطر مجموع و يار نازنين دارد * سعادت همدم او گشت و دولت همنشين دارد

حريم عشق را درگه بسى بالاتر از عقل است * كسى آن آستان بوسد كه جان در آستين دارد

دهان تنگ شيرينش مگر ملك سليمانست * كه نقش خاتم لعلش جهان زير نگين دارد

لب لعل و خط مشكين چو آنش هست و اينش هست * بنازم دلبر خود را كه حُسنش آن و اين دارد

به خوارى منگر اى مُنعم ضعيفان و نحيفان را * كه صدر مجلس عشرت گداى ره‌نشين دارد