ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

[ 117 دل ما بدور رويت ز چمن فراغ دارد ]

[ 116 كسى كه حُسن و خط دوست در نظر دارد ]

[ 116 كسى كه حُسن و خط دوست در نظر دارد ]

كسى كه حُسن و خط دوست در نظر دارد * محقّقست كه او حاصل بصر دارد

چو خامه در ره فرمان او سر طاعت * نهاده‌ايم مگر او بتيغ بردارد

كسى بوصل تو چون شمع يافت پروانه * كه زير تيغ تو هر دم سرى دگر دارد

بپاىبوس تو دست كسى رسيد كه او * چو آستانه بدين در هميشه سر دارد

ز زهد خشك ملولم كجاست بادهء ناب * كه بوى باده مدامم دماغ تر دارد

ز باده هيچت اگر نيست اين نه بس كه ترا * دمى ز وسوسهء عقل بىخبر دارد

كسى كه از ره تقوى قدم برون ننهاد * بغرم ميكده اكنون ره سفر دارد

دل شكستهء حافظ به خاك خواهد بُرد * چو لاله داغ هوائى كه بر جگر دارد

[ 117 دل ما بدور رويت ز چمن فراغ دارد ]

[ 117 دل ما بدور رويت ز چمن فراغ دارد ]

دل ما بدور رويت ز چمن فراغ دارد * كه چو سرو پايبندست و چو لاله داغ دارد

سر ما فرونيايد بكمان ابروى كس * كه درون گوشه‌گيران ز جهان فراغ دارد

ز بنفشه تاب دارم كه ز زلف او زند دم * تو سياه كم‌بها بين كه چه در دماغ دارد

بچمن خرام و بنگر بر تخت گل كه لاله * بنديم شاه ماند كه به كف اياغ دارد

شب ظُلمت و بيابان بكجا توان رسيدن * مگر آنكه شمع رويت بِرهم چراغ دارد