ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

[ 115 درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد ]

شبى كه ماه مراد از افق شود طالع * بود كه پرتو نورى به بام ما افتد

ببارگاه تو چون باد را نباشد بار * كى اتّفاق مجال سلام ما افتد

چو جان فداى لبش شد خيال مىبستم * كه قطره‌اى ز زلالش بكام ما افتد

خيال زلف تو گفتا كه جان وسيله مساز * كزين شكار فراوان به دام ما افتد

بنااميدى ازين در مرو بزن فالى * بود كه قرعهء دولت به دام ما افتد

ز خاك كوى تو هرگه كه دم زند حافظ * نسيم گُلشن جان در مشام ما افتد

[ 115 درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد ]

[ 115 درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد ]

درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد * نهال دشمنى بركن كه رنج بىشمار آرد

چو مهمان خراباتى بعزّت باش با رندان * كه درد سركشى جانا گرت مستى خمار آرد

شب صحبت غنيمت دان كه بعد از روزگار ما * بسى گردش كُند گردون بسى ليل و نهار آرد

عمارىدار ليلى را كه مهد ماه در حُكمت * خدا را در دل اندازش كه بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه اى دل و گرنه اين چمن هر سال * چو نسرين صد گُل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ريشم قرارى بست با زلفت * بفرما لعل نوشين را كه زودش با قرار آرد

درين باغ از خدا خواهد دگر پيرانه‌سر حافظ * نشيند بر لب جوئىّ و سروى در كنار آرد