ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

[ 114 هماى اوج سعادت به دام ما افتد ]

من همان روز ز فرهاد طمع ببريدم * كه عنان دل شيدا بلب شيرين داد

گنج زرگر نبود كُنج قناعت باقيست * آنكه آن داد به شاهان بگدايان اين داد

خوش عروسيست جهان از ره صورت ليكن * هر كه پيوست به دو عُمر خودش كاوين داد

بعد ازين دست من و دامن سرو و لب جوى * خاصه اكنون كه صبا مژدهء فروردين داد

در كف غصّهء دوران دل حافظ خون شد * از فراق رخت اى خواجه قوام الدّين داد

[ 113 بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد ]

[ 113 بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد ]

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد * كه تاب من بجهان طُرّهء فلانى داد

دلم خزانهء اسرار بود و دست قضا * درش ببست و كليدش بدلستانى داد

شكسته‌وار بدرگاهت آمدم كه طبيب * بموميائى لطف توام نشانى داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش * كه دست دادش و يارىّ ناتوانى داد

برو معالجهء خود كن اى نصيحت‌گو * شراب و شاهد شيرين كرا زيانى داد

گذشت بر من مسكين و با رقيبان گفت * دريغ حافظ مسكين من چه جانى داد

[ 114 هماى اوج سعادت به دام ما افتد ]

[ 114 هماى اوج سعادت به دام ما افتد ]

هماى اوج سعادت به دام ما افتد * اگر ترا گذرى بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط كلاه * اگر ز روى تو عكسى بجام ما افتد