ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

[ 110 پيرانه‌سرم عشق جوانى به‌سر افتاد ]

سوى من وحشى صفت عقل رميده * آهو روشى كبك‌خرامى نفرستاد

دانست كه خواهد شدنم مُرغ دل از دست * وز آن خط چون سلسله دامى نفرستاد

فرياد كه آن ساقى شكّرلب سرمست * دانست كه مخمورم و جامى نفرستاد

چندانكه زدم لاف كرامات و مقامات * هيچم خبر از هيچ مقامى نفرستاد

حافظ بادب باش كه واخواست نباشد * گر شاه پيامى بغلامى نفرستاد

[ 110 پيرانه‌سرم عشق جوانى به‌سر افتاد ]

[ 110 پيرانه‌سرم عشق جوانى به‌سر افتاد ]

پيرانه‌سرم عشق جوانى به‌سر افتاد * و ان راز كه در دل بنهفتم بدر افتاد

از راه نظر مُرغ دلم گشت هواگير * اى ديده نگه كن كه به دام كه درافتاد

دردا كه از آن آهوى مشكين سيه‌چشم * چون نافه بسى خون دلم در جگر افتاد

از رهگذر خاك سر كوى شما بود * هر نافه كه در دست نسيم سحر افتاد

مژگان تو تا تيغ جهانگير برآورد * بس كشتهء دل‌زنده كه بر يكدگر افتاد

بس تجربه كرديم درين دير مكافات * با دُردكشان هر كه درافتاد بر افتاد

گر جان بدهد سنگ سيه لعل نگردد * با طينت اصلى چكند بدگُهر افتاد

حافظ كه سر زُلف بتان دست كشش بود * بس طرفه حريفست كش اكنون به‌سر افتاد