ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠
[ 102 دوش آگهى ز يار سفركرده داد باد ]
[ 101 شراب و عيش نهان چيست كار بىبُنياد ]
[ 101 شراب و عيش نهان چيست كار بىبُنياد ]
شراب و عيش نهان چيست كار بىبُنياد * زديم بر صف رندان و هر چه بادا باد
گره ز دل بگشا و ز سپهر ياد مكن * كه فكر هيچ مهندس چنين گره نگشاد
ز انقلاب زمانه عجب مدار كه چرخ * ازين فسانه هزاران هزار دارد ياد
قدح به شرط ادب گير زانكه تركيبش * ز كاسهء سر جمشيد و بهمنست و قباد
كه آگهست كه كاووس و كى كجا رفتند * كه واقفست كه چون رفت تخت جم بر باد
ز حسرت لب شيرين هنوز مىبينم * كه لاله مىدهد از خون ديدهء فرهاد
مگر كه لاله بدانست بىوفائى دهر * كه تا بزاد و بشد جام مى ز كف ننهاد
بيا بيا كه زمانى ز مى خراب شويم * مگر رسيم بگنجى در اين خراب‌آباد
نمىدهند اجازت مرا بسير و سفر * نسيم باد مصلّا و آب رُكناباد
قدح مگير چو حافظ مگر بنالهء چنگ * كه بسته‌اند بر ابريشم طرب دل شاد
[ 102 دوش آگهى ز يار سفركرده داد باد ]
[ 102 دوش آگهى ز يار سفركرده داد باد ]
دوش آگهى ز يار سفركرده داد باد * من نيز دل بباد دهم هر چه باد باد
كارم بدان رسيد كه همراز خود كنم * هر شام برق لامع و هر بامداد باد
در چين طُرّهء تو دل بىحفاظ من * هرگز نگفت مسكن مألوف ياد باد