ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

[ 99 دل من در هواى روى فرّخ ]

لب تو خضر و دهان تو آب حيوانست * قد تو سرو و ميان موى دبر بهيأت عاج

فتاد در دل حافظ هواى چون تو شهى * كمينه ذرّه خاك در تو بودى كاج

اگر بمذهب تو خون عاشقست مُباح * صلاح ما همه آنست كان تراست صلاح

سواد زُلف سياه تو جاعل الظلمات * بياض روى چو ماه تو فالق الاصباح

ز چين زُلف كمندت كسى نيافت خلاص * از آن كمانچهء ابرو و تير چشم نجاح

ز ديده‌ام شده يك چشمه در كنار روان * كه آشنا نكند در ميان آن ملّاح

لب چو آب‌حيات تو هست قوّت جان * وجود خاكى ما را ازوست ذكر رواح

بداد لعل لبت بوسهء به صد زارى * گرفت كام دلم زو به صد هزار الحاح

دعاى جان تو درد زبان مشتاقان * هميشه تا كه بود متّصل مسا و صباح

صلاح و توبه و تقوى ز ما مجو حافظ * زرند و عاشق و مجنون كسى نيافت صلاح

دل من در هواى روى فرّخ * بود آشفته ، همچون موى فرّخ

بجُز هندوى زُلفش هيچ‌كس نيست * كه برخوردار شد از روى فرّخ