ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

[ 85 شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت ]

وقت عزيز رفت بيا تا قضا كنيم * عمرى كه بىحضور صراحىّ و جام رفت

مستم كُن آن‌چنان كه ندانم ز بيخودى * در عرصهء خيال كه آمد كدام رفت

بر بوى آنكه جرعهء جامت بما رسد * در مصطبه دعاى تو هر صُبح و شام رفت

دل را كه مرده بود حياتى بجان رسيد * تا بوئى از نسيم مىاش در مشام رفت

زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه * رند از ره نياز بدار السّلام رفت

نقد دلى كه بود مرا صرف باده شد * قلب سياه بود از آن در حرام رفت

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود * مى ده كه عُمر در سر سوداى خام رفت

ديگر مكن نصيحت حافظ كه ره نيافت * گم‌گشتهء كه بادهء نابش بكام رفت

[ 85 شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت ]

[ 85 شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت ]

شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت * روى مه‌پيكر او سير نديديم و برفت

گوئى از صحبت ما نيك به تنگ آمده بود * بار بربست و بگردش نرسيديم و برفت

بس كه ما فاتحه و حرز يمانى خوانديم * وز پيش سوره اخلاص دميديم و برفت

عشوه دادند كه بر ما گذرى خواهى كرد * ديدى آخر كه چنين عشوه خريديم و برفت

شد چمان در چمن حسن و لطافت ليكن * در گُلستان وصالش نچميديم و برفت