ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

[ 82 آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت ]

[ 81 صبحدم مُرغ چمن با گل نوخاسته گفت ]

[ 81 صبحدم مُرغ چمن با گل نوخاسته گفت ]

صبحدم مُرغ چمن با گل نوخاسته گفت * ناز كم كن كه درين باغ بسى چون تو شكفت

گل بخنديد كه از راست نرنجيم ولى * هيچ عاشق سخن سخت بمعشوق نگفت

گر طمع دارى از آن جام مُرصّع مى لعل * اى بسا دُر كه بنوك مژه‌ات بايد سُفت

تا ابد بوى محبّت بمشامش نرسد * هر كه خاك در ميخانه برخساره نرفت

در گُلستان ارم دوش چو از لطف هوا * زلف سُنبُل بنسيم سحرى مىآشفت

گفتم اى مسند جسم جام جهان‌بينت كو * گُفت افسوس كه آن دولت بيدار بخفت

سُخن عشق نه آنست كه آيد به زبان * ساقيا مى ده و كوتاه كُن اين گفت و شنفت

اشك حافظ خرد و صبر به دريا انداخت * چكند سوز غم عشق نيارست نهفت

[ 82 آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت ]

[ 82 آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت ]

آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت * آيا چه خطا ديد كه از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌بين * كس واقف ما نيست كه از ديده چها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش * آن دود كه از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رُخ تو دم بدم از گوشهء چشمم * سيلاب سرشك آمد و طوفان بلا رفت

از پاى فتاديم چو آمد غم هجران * در درد بمُرديم چو از دست دوا رفت