ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦

[ 80 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت ]

گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز * كه خيمه سايهء ابرست و بزمگه لب كشت

چمن حكايت ارديبهشت مىگويد * نه عاقلست كه نسيه خريد و نقد بهشت

بمى عمارت دل كن كه اين جهان خراب * بر آن سرست كه از خاك ما بسازد خشت

وفا مجوى ز دشمن كه پرتوى ندهد * چو شمع صومعه افروزى از چراغ كنشت

مكن بنامه سياهى ملامت من مست * كه آگهست كه تقدير بر سرش چه نوشت

قدم دريغ مدار ار جنازهء حافظ * كه گرچه غرق گناهست مىرود به بهشت

[ 80 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت ]

[ 80 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت ]

عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت * كه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نيكم و گر بد تو برو خود را باش * هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت

همه‌كس طالب يارند چه هشيار و چه مست * همه جا خانه عشقست چه مسجد چه كنشت

سر تسليم من و خشت در ميكده‌ها * مدّعى گر نكند فهم سخن گو سرو خشت

نااميدم مكن از سابقهء لطف ازل * تو پس پرده چه دانى كه كه خوبست و كه زشت

نه من از پردهء تقوى بدر افتادم و بس * پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز اجل گر به كف آرى جامى * يكسر از كوى خرابات برندت به بهشت