ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

[ 64 اگر چه عرض هنر پيش يار بىادبيست ]

حافظ اندر درد او مىسوز و بىدرمان بساز * زانكه درمانى ندارد درد بىآرام دوست

روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست * در غنچهء هنوز و صدت عندليب هست

گر آمدم بكوى تو چندان غريب نيست * چون من در آن ديار هزاران غريب هست

در عشق خانقاه و خرابات فرق نيست * هرجا كه هست پرتو روى حبيب هست

آنجا كه كار صومعه را جلوه مىدهند * ناقوس دير راهب و نام صليب هست

عاشق كه شد كه يار بحالش نظر نكرد * اى خواجه درد نيست و گرنه طبيب هست

فرياد حافظ اين همه آخر بهرزه نيست * هم قصّهء غريب و حديثى عجيب هست

اگر چه عرض هنر پيش يار بىادبيست * زبان خموش و ليكن دهان پُر از عربيست

پرى نهفته رُخ و ديو در كرشمهء حسن * بسوخت ديده ز حيرت كه اين چه بوالعجبيست

درين چمن گُل بىخار كس نچيد آرى * چراغ مصطفوى باشرار بولهبيست

سبب مپرس كه چرخ از چه سفله‌پرور شد * كه كام‌بخشى او را بهانه بىسببيست

به نيم‌جو نخرم طاق خانقاه و رباط * مرا كه مصطبه ايوان و پاى خم طنبيست