ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨

[ 53 منم كه گوشهء ميخانه خانقاه منست ]

ديدن روى ترا ديدهء جان بين بايد * وين كجا مرتبهء چشم جهان‌بين منست

يار من باش كه زيب فلك و زينت دهر * از مه روى تو و اشك چو پروين منست

تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن كرد * خلق را ورد زبان مدحت و تحسين منست

دولت فقر خدايا به من ارزانى دار * كين كرامت سبب حشمت و تمكين منست

واعظ شحنه‌شناس اين عظمت گو مفروش * زانكه منزلگه سُلطان دل مسكين منست

يا رب اين كعبهء مقصود تماشاگه كيست * كه مغيلان طريقش گُل و نسرين منست

حافظ از حشمت پرويز دگر قصّه مخوان * كه لبش جرعه‌كش خسرو شيرين منست

[ 53 منم كه گوشهء ميخانه خانقاه منست ]

[ 53 منم كه گوشهء ميخانه خانقاه منست ]

منم كه گوشهء ميخانه خانقاه منست * دعاى پير مُغان ورد صُبحگاه منست

گرم ترانهء چنگ صبوح نيست چه باك * نواى من بسحر آه عُذرخواه منست

ز پادشاه و گدا فارغم به حمد اللّه * گداى خاك در دوست پادشاه منست

غرض ز مسجد و ميخانه‌ام وصال شماست * جُز اين خيال ندارم خدا گواه منست

مگر به تيغ اجل خيمه بركنم ور نى * رميدن از دَرِ دولت نه رسم و راه منست

از آن زمان كه برين آستان نهادم روى * فراز مسند خورشيد تكيه‌گاه منست