ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٧

[ 52 روزگاريست كه سوداى بُتان دين منست ]

بمشك چين و چگل نيست بوى گل مُحتاج * كه نافهاش ز بند قباى خويشتن است

مرو بخانهء ارباب بىمروّت دهر * كه گنج عافيتت در سراى خويشتن است

بسوخت حافظ و در شرط عشقبازى او * هنوز بر سر عهد و وفاى خويشتن است

[ 51 لعل سيراب به خون تشنه لب يار منست ]

[ 51 لعل سيراب به خون تشنه لب يار منست ]

لعل سيراب به خون تشنه لب يار منست * وز پى ديدن او دادن جان كار منست

شرم از آن چشم سيه بادش و مژگان دراز * هر كه دل بُردن او ديد و در انكار منست

ساروان رخت به دروازه مبر كان سر كو * شاه‌راهيست كه منزلگه دلدار منست

بندهء طالع خويشم كه درين قحط وفا * عشق آن لولى سرمست خريدار منست

طبلهء عطر گُل و زلف عبيرافشانش * فيض يك شمّه ز بوى خوش عطّار منست

باغبان همچو نسيمم ز دَر خويش مران * كاب گُلزار تو از اشك چو گُلنار منست

شربت قند و گُلاب از لب يارم فرمود * نرگس او كه طبيب دل بيمار منست

آنكه در طرز غزل نكته بحافظ آموخت * يار شيرين سخن نادره‌گفتار منست

[ 52 روزگاريست كه سوداى بُتان دين منست ]

[ 52 روزگاريست كه سوداى بُتان دين منست ]

روزگاريست كه سوداى بُتان دين منست * غم اين كار نشاط دل غمگين منست