ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

[ 50 به دام زُلف تو دل مُبتلاى خويشتن است ]

آنكه پيشش بنهد تاج تكبّر خورشيد * كبريائيست كه در حشمت درويشانست

دولتى را كه نباشد غم از آسيب زوال * بىتكلّف بشنود دولت درويشانست

خسروان قبلهء حاجات جهانند ولى * سببش بندگى حضرت درويشانست

روى مقصود كه شاهان بدعا مىطلبند * مظهرش آينهء طلعت درويشانست

از كران تا بكران لشكر ظُلمست ولى * از ازل تا بابد فرصت درويشانست

اى توانگر مفروش اين همه نخوت كه ترا * سر و زر در كنف همّت درويشانست

گنج قارون كه فرومىشود از قهر هنوز * خوانده باشى كه هم از غيرت درويشانست

حافظ ار آب‌حيات ازلى مىخواهى * منبعش خاك در خلوت درويشانست

من غلام نظر آصف عهدم كو را * صورت خواجگى و سيرت درويشانست

[ 50 به دام زُلف تو دل مُبتلاى خويشتن است ]

[ 50 به دام زُلف تو دل مُبتلاى خويشتن است ]

به دام زُلف تو دل مُبتلاى خويشتن است * بكش بغمزه كه اينش سزاى خويشتن است

گرت ز دست برآيد مراد خاطر ما * بدست باش كه خيرى بجاى خويشتن است

بجانت اى بُت شيرين دهن كه همچون شمع * شبان تيره مرادم فناى خويشتن است

چو راى عشق زدى با تو گفتم اى بُلبُل * مكن كه آن گُل خندان براى خويشتن است