ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

[ 49 روضهء خُلد برين خلوت درويشانست ]

[ 48 صوفى از پرتو مى راز نهانى دانست ]

[ 48 صوفى از پرتو مى راز نهانى دانست ]

صوفى از پرتو مى راز نهانى دانست * گوهر هركس ازين لعل توانى دانست

قدر مجموعهء گل مُرغ سحر داند و بس * كه نه هر كو ورقى خواند معانى دانست

عرضه كردم دو جهان بر دل كار افتاده * بجز از عشق تو باقى همه فانى دانست

آن شد اكنون كه ز ابناى عوام‌انديشم * محتسب نيز درين عيش نهانى دانست

دلبر آسايش ما مصلحت وقت نديد * ورنه از جانب ما دل‌نگرانى دانست

سنگ و گل را كند از يمن نظر لعل و عقيق * هر كه قدر نفس باد يمانى دانست

اى كه از دفتر عقل آيت عشق آموزى * ترسم اين نكته بتحقيق ندانى دانست

مى بياور كه ننازد بگُل باغ جهان * هر كه غارت‌گرى باد خزانى دانست

حافظ اين گوهر منظوم كه از طبع انگيخت * زاثر تربيت آصف ثانى دانست

[ 49 روضهء خُلد برين خلوت درويشانست ]

[ 49 روضهء خُلد برين خلوت درويشانست ]

روضهء خُلد برين خلوت درويشانست * مايهء محتشمى خدمت درويشانست

گنج عُزلت كه طلسمات عجايب دارد * فتح آن در نظر رحمت درويشانست

قصر فردوس كه رضوانش بدربانى رفت * منظرى از چمن نزهت درويشانست

آنچه زر مىشود از پرتو آن قلب سياه * كيميائيست كه در صحبت درويشانست