ديوان حافظ شيرازى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

[ 47 بكوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ]

از ننگ چه گوئى كه مرا نام ز ننگست * وز نام چه پرسى كه مرا ننگ ز نامست

مىخواره و سرگشته و رنديم و نظرباز * وان‌كس كه چو ما نيست درين شهر كدامست

با محتسبم عيب مگوئيد كه او نيز * پيوسته چو ما در طلب عيش مدامست

حافظ منشين بىمى و معشوق زمانى * كايّام گُل و ياسمن و عيد صيامست

[ 47 بكوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ]

[ 47 بكوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ]

بكوى ميكده هر سالكى كه ره دانست * درى دگر زدن انديشهء تبه دانست

زمانه افسر رندى نداد جُز به كسى * كه سرفرازى عالم درين كُله دانست

بر آستانهء ميخانه هر كه يافت رهى * ز فيض جام مى اسرار خانقه دانست

هر آنكه راز دو عالم ز خطّ ساغر خواند * رموز جام جم از نقش خاك ره دانست

وراى طاعت ديوانگان ز ما مطلب * كه شيخ مذهب ما عاقلى گُنه دانست

دلم ز نرگس ساقى امان نخواست بجان * چرا كه شيوهء آن ترك دل‌سيه دانست

ز جور كوكب طالع سحرگهان چشمم * چنان گريست كه ناهيد ديد و مه دانست

حديث حافظ و ساغر كه مىزند پنهان * چه جاى محتسب و شحنه پادشه دانست

بلندمرتبه شاهى كه نه رواق سپهر * نمونهء ز خم طاق بارگه دانست