روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — الصفحة ٥١
على و قرآن
پيروزى كه هيچگاه ياورانش شكست نمى خورند »
على از ابديت قرآن سخن مى گويد ، زيرا نمودار علم و ارادهء لا يزال است و پايندگى در حقيقت او نهفته است ، نغمه‌هاى حيات بخش آسمانيش هميشه در دلها و جانهاى مردم آگاه طنين دارد و بناى استوارى است كه بهمهء انسانها پناه مىدهد تا در سايه‌اش به كمال و آرامش زيست كنند و توفان حادثات را در اركان نيرومندش راه نباشد تا در هم فرو ريزد و پناهندگانش را بنابودى سپارد .
كتاب پيروزى است و رمز عزت و چيرگى و پايندگى و كرامت در فرامين آن آشكار است و ياوران و پيروان راستين آن هرگز بخوارى نگرايند و از پايگاه چيرگى بشكست و ناتوانى نيفتند .
على مردم را بكتاب خدا مى خواند و در بارهء قرآن چنين مى سرايد .
« بر شما باد كه بكتاب خداى روى آوريد ، كه آن ريسمان استوار است و فروغ آشكار ، و شفاى سودبخش و سيرابى تشنگان و نگهبان پناه‌آوران و رهائى راه‌جويان ، هرگز بكژى نيفتد تا راستش كنند و از آهنگ هدايت بدور نمى افتد تا از آن دست بر - دارند هر چه آياتش را بخوانند و بشنوند كهنه نمى شود ، هر كس به منطق آن سخن گويد راست است و هر كس بفرمانش رفتار كند پيشرو
( 1 ) خطبهء 133 نهج البلاغه