روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠
ندانسته سخن مى گوئيد
شناختى كه پشيمانى مى آورد و خشم و اندوه مى زايد ، خدايتان بكشد كه سينه‌ام را از خشم مالامال كرديد و با نافرمانى و خوارى انديشه‌ام را در بارهء خود تباه ساختيد ، تا جائى كه قريش گفتند فرزند ابي طالب مردى دلير است ولى بفنون جنگ آگاهى ندارد .
خدا پدرشان را بيامرزد ، كدامين آنها در پهنهء نبرد از من استوارتر و پيشتازتر بوده‌اند من هنوز به بيست سالگى نرسيده بودم كه در ميدان جنگ ، سر برافراختم و اكنون بيش از شصت سال از عمرم مى گذرد ، ولى چكنم ، آن كس را كه فرمان نبرند ، راى و تدبيرى نمى تواند داشته باشد .
اگر با اين شمشير او را بزنم
اگر با اين شمشير او را بزنم
اگر با اين شمشير بر بينى مؤمن بزنم تا به من كينه ورزد هرگز مرا دشمن نمى دارد و اگر همهء سرمايه‌هاى دنيا را بمنافق بخشم تا مرا دوست بدارد ، دوستم نخواهد داشت .
ندانسته سخن مى گوئيد
ندانسته سخن مى گوئيد
خطبه‌اى كه در سرزنش ياران خود ايراد فرمود :