ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٣
« حرف ى »
522 - پديد آمد رسومِ بىوفايى 606
523 - ترا كه هرچه مراد است در جهان دارى 607
524 - تو مگر بر لبِ آبى به هوس بنشينى 608
525 - جان فداى تو كه هم جانى و هم جانانى 609
526 - چو سرو اگر بخرامى دَمى به گلزارى 610
527 - چون در جهان خوبى امروز كامكارى 611
528 - چه بودى ار دلِ آن يار مهربان بودى ؟ 612
529 - خوش‌تر از كوى خرابات نباشد جايى 613
530 - خوش كرد ياورى ، فلكت روزِ داورى 614
531 - در همه ديرِ مغان نيست چو من شيدايى 615
532 - دو يارِ نازك و از بادهء كهن دو منى 616
533 - ديدم به خوابِ دوش كه ماهى برآمدى 617
534 - روزگاريست كه ما را نگران مىدارى 618
535 - زان مى عشق كز او پخته شود هر خامى 619
536 - ز دلبرم كه رسانَد نوازشِ قلمى ؟ 620
537 - ز كوى يار مىآيد نسيمِ بادِ نوروزى 621
538 - رفتم به باغ صبحدمى تا چنم گُلى 622
539 - ساقيا ، سايهء ابر است و بهار و لبِ جوى 623
540 - ساقى اگرت هواست با مِى 624
541 - ساقى بيا كه شد قدحِ لاله پر ز مى 625
542 - سبت سلمى بصدغيها فؤادى 626
543 - سحر با باد مىگفتم حديثِ آرزومندى 627
544 - سحرگه رهروى در سرزمينى 628
545 - سحرم هاتفِ ميخانه به دولت‌خواهى 629
546 - سلام اللّه ما كرّ اللّيالى 630
547 - سلامى چو بوىِ خوشِ آشنايى 631
548 - سليمى منذ حلّت بالعراق 632
549 - سينه مالامالِ درد است ، اى دريغا مرهمى 633
550 - شهريست پُرظريفان وز هر طرف نگارى 634
551 - صبا تو نَكْهَت آن زلف مشك‌بو دارى 635
552 - صبح است و ژاله مىچكد از ابرِ بهمنى 636
553 - طُفيلِ هستىِ عشقند آدمى و پرى 637
554 - عمر بگذشت به بىحاصلى و بُلهوسى 638
555 - كتبت قصّة شوقى و مدمعى باكى 639
556 - كه بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پيامى 640
557 - گفتند خلايق كه تويى يوسفِ ثانى 641