ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧١٩
« حرف م »
387 - در خراباتِ مغان نورِ خدا مىبينم 471
388 - دردم از يار است و درمان نيز هم 472
389 - در نهانخانهء عشرت صنمى خوش دارم 473
390 - دوستان وقت گل آن بِهْ كه به عشرت كوشيم 474
391 - دوش بيمارىِ چشم تو ، ببرد از دستم 475
392 - دوش سوداى رُخَش گفتم ز سر بيرون كنم 476
393 - ديدار شد مُيسّر و بوس و كنار هم 477
394 - ديده دريا كنم و صبر به صحرا فكنم 478
395 - ديشب به سيلِ اشك ، رهِ خواب مىزدم 479
396 - روز عيدست و من امروز در آن تدبيرم 480
397 - روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مىكنم 481
398 - ز دستِ كوتهِ خود زيرِ بارم 482
399 - زلف بر باد مده تا ندهى بر بادم 483
400 - سالها پيروىِ مذهبِ رندان كردم 484
401 - سرم خوش است و به بانگِ بلند مىگويم 485
402 - صلاح از ما چه مىجويى كه مستان را صلا گفتيم ؟ 486
403 - صنما با غمِ عشق تو ، چه تدبير كنم 487
404 - صوفى بيا كه جامهء سالوس بركشيم 488
405 - عاشق روى جوانى خوشِ نوخاسته‌ام 489
406 - عشق‌بازىّ و جوانىّ و شرابِ لعل‌فام 490
407 - عمريست تا به راهِ غمت رو نهاده‌ايم 491
408 - عمريست تا من در طلب ، هر روز گامى مىزنم 492
409 - غم زمانه كه هيچش كران نمىبينم 493
410 - فاش مىگويم و از گفتهء خود دلشادم 494
411 - فَتوى پير مغان دارم و قوليست قديم 495
412 - گر ازين منزل ويران به سوىِ خانه روم 496
413 - گرچه افتاد ز زلفش گرهى در كارم 497
414 - گرچه ما بندگانِ پادشهيم 498
415 - گر دست دهد ، خاكِ كفِ پاى نگارم 499
416 - گر دست رسد در خَمِ زلفينِ تو بازم 500
417 - گر من از سرزنش مدّعيان انديشم 501
418 - ما بدين در ، نه پىِ حشمت و جاه آمده‌ايم 502
419 - ما برآريم شبى دست و دعايى بكنيم 503
420 - ما بىغمانِ مست دل از دست داده‌ايم 504
421 - ما درسِ سحر ، در ره مِيخانه نهاديم 505
422 - ما پيشِ خاكِ پاى تو ، صد رو نهاده‌ايم 506