ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧١٦
« حرف ش »
298 - خوش آن شبى كه درآيى به صد كرشمه و ناز 382
299 - خيز و در كاسهء زر آب طربناك انداز 383
300 - درآ كه در دلِ خسته توان درآيد باز 384
301 - دلم ربودهء لولىوشيست شورانگيز 385
302 - عروس گل دگر آمد به بزم گلشن باز 386
303 - منم كه ديده به ديدارِ دوست كردم باز 387
304 - هزار شُكر كه ديدم به كام خويشت باز 388
« حرف س »
« حرف س »
305 - اى صبا ، گر بگذرى بر ساحلِ رودِ ارس 389
306 - جانا ترا كه گفت كه احوالِ ما مپرس ؟ 390
307 - دارم از زلفِ سياهش گله چندان‌كه مپرس 391
308 - دردِ عشقى كشيده‌ام كه مپرس 392
309 - دلا رفيقِ سفر بختِ نيك‌خواهت بس 393
310 - گل‌عُذارى ز گلستانِ جهان ما را بس 394
« حرف ش »
« حرف ش »
311 - اگر رفيق شفيقى درست پيمان باش 395
312 - اى همه شكلِ تو مطبوع و همه جاىِ تو خوش 396
313 - بازآى و دلِ تنگِ مرا مونسِ جان باش 397
314 - باغبان گر پنج روزى صحبت گل بايدش 398
315 - ببرد از من قرار و طاقت و هوش 399
316 - به دورِ لاله قدح گير و بىريا مىباش 400
317 - چو برشكست صبا زلف عنبرافشانش 401
318 - چو جامِ لعل تو نوشم كجا بماند هوش 402
319 - خوشا شيراز و وضعِ بىمثالش 403
320 - در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جرم‌پوش 404
321 - دلم رميده شد و غافلم من درويش 405
322 - دوش پنهان گفت با من كاردانى تيزهوش 406
323 - سحر ز هاتفِ غيبم رسيد مژده به گوش 407
324 - شرابِ تلخ مىخواهم كه مردافكن بُوَد زورش 408
325 - صوفى گلى بچين و مرقَع به خار بخش 409
326 - فكر بلبل همه آن است كه گل شد يارش 410
327 - كنار آب و پاىِ بيد و طبعِ شعر و يارى خوش 411
328 - ما آزموده‌ايم درين شهر بختِ خويش 412
329 - مجمعِ خوبى و لطف است عِذارِ چو مهش 413
330 - من خرابم ز غمِ يارِ خراباتى خويش 414