ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧١٤

« حرف د »

230 - قتل اين خَسته به شمشيرِ تو تقدير نبود 314

231 - كارم ز جور چرخ به سامان نمىرسد 315

232 - كسى كه حُسن و خطِ دوست در نظر دارد 316

233 - كِلكِ مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند 317

234 - كنون كه در چمن آمد گل از عدم به وجود 318

235 - كى شعرِ خوش انگيزد خاطر كه حزين باشد 319

236 - گداخت جان كه شود كارِ دل تمام و نشد 320

237 - گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود 321

238 - گر من از باغِ تو يك ميوه بچينم ، چه شود ؟ 322

239 - گر مىفروش حاجتِ رندان روا كند 323

240 - گفتم : غم تو دارم ، گفتا : غمت سرآيد 324

241 - گفتم كه خطا كردى و تدبير نه اين بود 325

242 - گفتم : كىام دهان و لبت كامران كنند ؟ 326

243 - گل ، بىرخِ يار خوش نباشد 327

244 - گوهرِ مخزنِ اسرار همان است كه بود 328

245 - مرا به رندى و عشق آن فضول عيب كند 329

246 - مرا به وصل تو گر زانكه دسترس باشد 330

247 - مرا مِهر سيه‌چشمان ز سر بيرون نخواهد شد 331

248 - مرا مى دگرباره از دست بُرد 332

249 - مژده اى دل ، كه دگر بادِ صبا بازآمد 333

250 - مژده اى دل كه مسيحا نفسى مىآيد 334

251 - مسلمانان مرا وقتى دلى بود 335

252 - مطربِ عشق عجب ساز و نوايى دارد 336

253 - معاشران ز حريفِ شبانه ياد آريد 337

254 - معاشران ، گره زلفِ يار ، باز كنيد 338

255 - من و انكارِ شراب اين چه حكايت باشد ؟ 339

256 - من و صلاح و سلامت كس اين گمان نبرد 340

257 - نفسِ بادِ صبا مُشك‌فشان خواهد شد 341

258 - نفس برآمد و كام از تو برنمىآيد 342

259 - نقدِ صوفى نَه صافىِ بىغَش باشد 343

260 - نقدها را بُوَد آيا كه عيارى گيرند ؟ 344

261 - نه هركه چهره برافروخت دلبرى داند 345

262 - نيست در شهر نگارى كه دلِ ما ببرد 346

263 - واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مىكنند 347

264 - هر آنكه جانبِ اهلِ وفا نگه دارد 348

265 - هر آن كاو خاطرى مجموع و يارى نازنين دارد 349