ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧١٣

« حرف د »

194 - ديدم به خوابِ خوش كه به دستم پياله بُود 278

195 - ديدى اى دل ، كه غمِ عشق دگر بار چه كرد 279

196 - ديريست كه دلدار پيامى نفرستاد 280

197 - راهى بزن كه آهى بر سازِ آن توان زد 281

198 - رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد 282

199 - رسيد مژده كه ايّامِ غم نخواهد ماند 283

200 - روشنىِ طلعتِ تو ، ماه ندارد 284

201 - رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نكرد 285

202 - روزِ وصل دوستداران ، ياد باد 286

203 - روزِ هجران و شبِ فُرقتِ يار آخر شد 287

204 - ز دل برآمدم و كار برنمىآيد 288

205 - زِهى خجسته زمانى كه يار بازآيد 289

206 - ساقى ار باده ازين دست ، به جام اندازد 290

207 - ساقى حديثِ سرو و گل و لاله مىرود 291

208 - سالها دفترِ ما در گرو صَهبا بود 292

209 - سالها دل طلبِ جامِ جم از ما مىكرد 293

210 - ستاره‌اى بدرخشيد و ماهِ مجلس شد 294

211 - سحر بلبل حكايت با صبا كرد 295

212 - سحر چون خسروِ خاور عَلَم بر كوهساران زد 296

213 - سحرم دولتِ بيدار به بالين آمد 297

214 - سرو چمانِ من چرا ميلِ چمن نمىكند ؟ 298

215 - سمن‌بويان غبارِ غم چو بنشينند ، بنشانند 299

216 - شاهد آن نيست كه مويى و ميانى دارد 300

217 - شاهدان گر دلبرى زين‌سان كنند 301

218 - شرابِ بىغش و ساقىِّ خوش ، دو دام رهند 302

219 - شراب و عيش نهان چيست ؟ كارِ بىبنياد 303

220 - صبا به تهنيتِ پيرِ مِىفروش آمد 304

221 - صبا وقتِ سحر بويى ز زلفِ يار مىآورد 305

222 - صورتِ خوبت نگارا ، خوش به آيين بسته‌اند 306

223 - صوفى ، ار باده به اندازه خورد ، نوشش باد 307

224 - صوفى نهاد دام و سرِ حقّه باز كرد 308

225 - طايرِ دولت اگر باز گذارى بكند 309

226 - عشقِ تو ، نهالِ حيرت آمد 310

227 - عشقت نه سرسريست كه از سر به در شود 311

228 - عكس روى تو چو بر آينهء جام افتاد 312

229 - غلامِ نرگسِ مستِ تو تاج‌دارانند 313