ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧١٢

« حرف د »

158 - چو باد ، عزمِ سرِ كوى يار خواهم كرد 242

159 - چو دست در سرِ زلفش زنم ، به تاب رود 243

160 - چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد 244

161 - حافظِ خلوت‌نشين دوش به ميخانه شد 245

162 - حسبِ حالى ننوشتىّ و شد ايّامى چند 246

163 - حسنِ تو ، هميشه در فزون باد 247

164 - خستگان را چو طلب باشد و قوّت نَبُوَد 248

165 - خسروا ، گوىِ فلك ، در خَمِ چوگان تو باد 249

166 - خوشا دلى ، كه مدام از پى نظر نرود 250

167 - خوش است خلوت ، اگر يار ، يار من باشد 251

168 - خوش آمد گل و زان خوش‌تر نباشد 252

169 - دانى كه چنگ و عود ، چه تقرير مىكنند ؟ 253

170 - در ازل پرتوِ حسنت ، ز تجلّى دم زد 254

171 - در ازل هركو به فيضِ دولت ارزانى بُوَد 255

172 - درختِ دوستى بنشان ، كه كامِ دل به بار آرد 256

173 - در نظربازى ما ، بىخبران حيرانند 257

174 - در نمازم ، خَمِ ابروىِ تو با ياد آمد 258

175 - در هر هوا كه جز برق اندر طلب نباشد 259

176 - دست از طلب ندارم ، تا كام من برآيد 260

177 - دست ، در حلقهء آن زلفِ دو تا نتوان كرد 261

178 - دلا بسوز كه سوزِ تو كارها بكند 262

179 - دل از من برد و روى از من نهان كرد 263

180 - دل ، شوق لبت مدام دارد 264

181 - دلبر برفت و دل‌شدگان را ، خبر نكرد 265

182 - دلِ ما به دور رويت ز چمن فَراغ دارد 266

183 - دلم جز مهر مهرويان ، طريقى برنمىگيرد 267

184 - دلى كه غيب‌نماى است و جامِ جم دارد 268

185 - دمى ، با غم بسربردن ، جهان يكسر نمىارزد 269

186 - دوستان دخترِ رَز ، توبه ز مستورى كرد 270

187 - دوش آگهى ز يارِ سفر كرده داد باد 271

188 - دوش از جنابِ آصف ، پيكِ بشارت آمد 272

189 - دوش در حلقهء ما ، قصّهء گيسوىِ تو بود 273

190 - دوش ديدم : كه مَلايك دَرِ ميخانه زدند 274

191 - دوش مىآمد و رخساره ، برافروخته بود 275

192 - دوش وقتِ سحر از غصّه نجاتم دادند 276

193 - دى پيرِ مىفروش كه ذكرش به خير باد 277