ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧١١
« حرف د »
122 - آن يار كزو خانهء
ما جاىِ پرى بود 206
123 - ابرِ آذارى برآمد ، بادِ نوروزى وزيد 207
124 - از ديده ، خونِ دل همه بر روىِ ما رَود 208
125 - از سرِ كوىِ تو هركاو به ملامت برود 209
126 - اگر آن طايرِ قدسى ز دَرَم بازآيد 210
127 - اگر به بادهء مُشكين دلم كَشَد ؛ شايد 211
128 - اگر خداى كسى را به هر گناه بگيرد 212
129 - اگر رَوَم ز پىاش فتنه‌ها برانگيزد 213
130 - اگر نَه باده ، غم دل ز يادِ ما ببَرد 214
131 - اى پستهء تو خنده زده بر حديثِ قند 215
132 - بتى دارم كه گردِ گل ز سنبل سايه‌بان دارد 216
133 - بخت از دهانِ دوست نشانم نمىدهد 217
134 - برِ سرِ آنم كه گر ز دست برآيد 218
135 - بَريدِ بادِ صبا دوشم آگهى آورد 219
136 - بعد از اين دستِ من و دامنِ آن سرو بلند 220
137 - بلبلى خون دلى خورد و گُلى حاصل كرد 221
138 - بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد 222
139 - بوى خوشِ تو هركه ز بادِ صبا شنيد 223
140 - بُوَد آيا كه در ميكده‌ها بگشايند 224
141 - بوىِ مشك از ختن باد صبا مىآيد 225
142 - به آبِ روشنِ مى عارفى طهارت كرد 226
143 - به حُسن و خُلق و وفا كس به يارِ ما نرسد 227
144 - به سِرِّ جامِ جم آنگه نظر توانى كرد 228
145 - به كوى ميكده ، يا رب ، سحر چه مشغله بُود 229
146 - بيا كه رايتِ منصورِ پادشاه رسيد 230
147 - بيا كه تركِ فلك خوانِ روزه غارت كرد 231
148 - پيرانه‌سرم عشقِ جوانى به سر افتاد 232
149 - پيش ازينت ، بيش ازين انديشهء عشّاق بود 233
150 - تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود 234
151 - ترسم كه اشك در غمِ ما ، پرده‌در شود 235
152 - تنت به نازِ طبيبان نيازمند مباد 236
153 - تنم ، ز رنجِ فراوان دمى نياسايد 237
154 - جان ، بىجمالِ جانان ميلِ جهان ندارد 238
155 - جمالش ، آفتاب هر نظر باد 239
156 - جهان بر ابروى عيد ، از هلال وسمه كشيد 240
157 - چو آفتابِ مِى ، از مشرقِ پياله برآيد 241