ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧١٠

« حرف د »

95 - گل در بَر و مى در كف و معشوقه به كام است 179

96 - لعل سيرابِ به خون تشنه لبِ يارِ من است 180

97 - ما را ز خيالِ تو چه پرواىِ شراب است 181

98 - ماهم اين هفته شد از شهر و به چشمم ساليست 182

99 - مدتى شد كآتشِ سوداىِ او در جانِ ماست 183

100 - مدامم مست مىدارد نسيمِ جعدِ گيسويت 184

101 - مرحبا اى پيكِ مشتاقان ، بده پيغامِ دوست 185

102 - مردمِ ديدهء ما جز به رخت ناظر نيست 186

103 - مَطَلَبْ طاعت و پيمان و صلاح از من مست 187

104 - منم كه گوشهء ميخانه خانقاهِ من است 188

105 - نظرِ پيرِ مغان موجبِ عيش و طَربست 189

106 - هر آن خجسته نظر كَز پىِ سعادت رفت 190

107 - همچو جان از بَرِ ما سروِ خرامان مىرفت 191

108 - ميرِ من خوش مىروى كاندر سر و پا مىرَمَت 192

109 - يا رب اين شمعِ دل‌افروز ز كاشانهء كيست ؟ 193

110 - يا رب سببى ساز كه يارم به سلامت 194

111 - دردِ ما را نيست درمان الغياث 195

112 - تويى كه بر سرِ خوبان كشورى چون تاج 196

113 - اگر به مذهبِ تو خون عاشق است مباح 197

114 - ببين هلالِ محرم ، بخواه ساغرِ راح 198

115 - دل من در هواىِ روىِ فرّخ 199

116 - آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند 200

117 - آن را كه جامِ بادهء صهباش مىدهند 201

118 - آنكه رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرين داد 202

119 - آن‌كس كه به دست ، جام دارد 203

120 - آنكه از سنبلِ او غاليه تابى دارد 204

121 - آن كيست كز روىِ كَرَم با من وفادارى كند ؟ 205