ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٨
« حرف ت »
23 - آن شبِ قدرى كه گويند اهلِ خلوت امشب است 107
24 - اگر به لطف بخوانى ، مزيد الطاف است 108
25 - اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بيز است 109
26 - اگرچه عَرضِ هنر پيشِ يار بىادبيست 110
27 - المنّة للّه كه دَرِ ميكده باز است 111
28 - اى شاهدِ قدسى كه كشد بندِ نقابت ؟ 112
29 - اى غايب از نظر به خدا مىسپارمت 113
30 - اى نسيمِ سحر ، آرامگهِ يار كجاست ؟ 114
31 - اى هدهدِ صبا به سبا مىفرستمت 115
32 - باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبرست 116
33 - برو اى زاهد و دعوت مكنم سوىِ بهشت 117
34 - برو به كارِ خود اى واعظ ! اين چه فريادست ؟ 118
35 - بلبلى برگِ گُلى خوش‌رنگ در منقار داشت 119
36 - بنال بلبل ، اگر با منت سرِ ياريست 120
37 - به جان خواجه و حقِّ قديم و عهدِ درست 121
38 - به دامِ زلفِ تو ، دل مبتلاىِ خويشتن است 122
39 - به كوىِ ميكده هر سالكى كه ره دانست 123
40 - بيا كه قصرِ امل سخت سست بنيادست 124
41 - بىمِهرِ رخت ، روز مرا نور نماندست 125
42 - تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسيم افتادست 126
43 - جز آستانِ توأم در جهان پناهى نيست 127
44 - چو بشنوى سخنِ اهلِ دل ، مگو كه خطاست 128
45 - چه لطف بُود كه ناگاه رشحهء قلمت 129
46 - حاصلِ كارگه كُون و مكان اين همه نيست 130
47 - حالِ دل با تو گفتنم هوس است 131
48 - حديث سرو كه گويد به پيش قامت دوست 132
49 - حُسنَت به اتّفاقِ ملاحت جهان گرفت 133
50 - خدا چو صورتِ ابروىِ دلگشاىِ تو بست 134
51 - خلوت گزيده را ، به تماشا چه حاجت است ؟ 135
52 - خمِ زلفِ تو دامِ كفر و دين است 136
53 - خمى كه ابروىِ شوخِ تو ، در كمان انداخت 137
54 - خوش‌تر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست ؟ 138
55 - خوابِ آن نرگس فتّانِ تو ، بىچيزى نيست 139
56 - خيالِ روىِ تو در هر طريق همره ماست 140
57 - دارم اميدِ عاطفتى از جنابِ دوست 141
58 - دردا كه يار در غم و دردم نماند و رفت 142