ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٩

[ اى داده بباد دوستدارى . . . ]

اى ساقى از آن مى شبانه * در ده دو سه جام عاشقانه

تا در سر من ز عقل باقيست * از دست مده مى مغانه

برداشته‌اند صوت داود * مرغان چمن ز آشيانه

اى مطرب ما تو نيز يكدم * مگذار ز كف دف و چغانه

برگوى به ياد وصل جانان * چون عود بسوز دل ترانه

مى نوش تو حافظا به شادى * تا چند خورى غم زمانه

ديريست كه آتش غم دل * در سينه همىكشد زبانه

چون نيست به هيچ‌گونه پيدا * درياى فراق را كرانه

آن به كه ز صبر رخ نتابم * باشد كه مراد دل بيابم

در سختى عشق اگر بميرم * من دل ز غم تو برنگيرم

بىشك دل ماه و خور بگيرد * گر سوى فلك رسد نفيرم

پيوسته كسان ابروانش * از غمزه همىزند به تيرم

نتوان به قلم نوشت شوقش * گر پير فلك شود دبيرم

پير غم عشقم ار چه طفلم * طفل غم عشقم ار چه پيرم

چون كرد زمانهء ستمكار * دور از تو به بند غم اسيرم

آن به كه ز صبر رخ نتابم * باشد كه مراد دل بيابم

اى غيرت لعبتان طنّاز * بُرقَع ز رخ چو مه برانداز

تا من ز سر جهان به كلى * برخيزم و توبه بشكنم باز

اى دوست ز رهگذار ديده * شد فاش ميان مردمان راز

تا خود چه بود مرا سرانجام * در عشق چو هجر كرد آغاز

سرمايهء عمر داد بر باد * هر كو به غم تو گشت انباز

در آتش عشق و مِجْمر غم * مىسوز دلا چو عود و مىساز

حالى چو نمىدهد مرا دست * بوسيدن پاى آن سرافراز

آن به كه ز صبر رخ نتابم * باشد كه مراد دل نتابم

اى سرو سمن‌بر گل‌اندام * از عارض تو خجل مه فام

بازآى كه هجر جان‌گدازت * برد از دل من قرار و آرام

از دانهء خال و دام زلفت * مرغ دل من فتاده در دام

چون كام نشد ز وصل حاصل * قانع شده‌ام به هجر ناكام

ماييم و غم فراق حالى * تا خود به كجا رسد سرانجام

جز محنت و درد گوييا نيست * دور از تو نصيب ما به ايام

مقصود وجود حافظا چيست * جز صحبت يار و باده و جام

حالى چو نمىشود مهيا * كام دلم از تو اى دلارام

آن به كه ز صبر رخ نيابم * باشد كه مراد دل بيابم