ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٨

[ اى داده بباد دوستدارى . . . ]

اى خلعت ملك بر تو زيبا * وى غرهء دولت تو غرّا

اى آمده نوعروس دولت * بر شكل و شمايل تو شيدا

انوار شكوه شهريارى * از روى مباركت هويدا

بر قامت حشمت تو كوتاه * اين اطلس نيلگون و الا

بگذشت صداى صيت عدلت * از سقف نهم رواق خضرا

بر شادى مجلس تو خورشيد * هر لحظه كشيده جام صهبا

تا روى مبارك تو بيند * نرگس همه ديده گشته عمدا

از بهر قبولت از بن گوش * لؤلوى خوشاب گشته لالا

در قصر تو چرخ آستانى * كيوان به در تو پاسبانى

تا باد خداى باد يارت * جز عيش مباد هيچ كارت

هر آرزويى كه در دل آيد * جز عيش مباد هيچ كارت

توفيق رفيق در يمينت * تأييد نديم در يسارت

نصرت كه مباد از تو خالى * در رزم كمينه دستيارت

اقبال كه باد با تو داريم * در بزم رهينه پرده‌دارت

آراسته چون بهشت گيتى * از كوشش تيغ آبدارت

تا چرخ بپاست دور دورت * تا دهر بجاست كار كارت

جاويد به عون جاه و عزت * بادا همه چيز بر قرارت

آسوده چو حافظند خُلقان * در سايهء بخت كامكارت

كارت همه حفظ ملك و دين باد * تا باد هميشه اين‌چنين باد

حضرت على ( ع ) فرمود :

كسى كه دانشمندى را محترم شمارد همانا خداى خويش را محترم شمرده است .

الحياة / ج 2 / ص 271

اى داده بباد دوستدارى * اين بود وفا و عهد يارى

آخر دل ريش دردمندم * تا چند بدست غم سپارى

از زلف تو حاصلى نديدم * جز شيفتگى و بىقرارى

اى جان عزيز بر ضعيفان * تا چند كنى جفا و خوارى

هرچند كه سوختى به جورم * كردم من خسته سازگارى

گفتم مگر از سر ترحّم * دست از ستم و جفا بدارى

چون نيست اميد آنكه روزى * بر عاشق خسته رحمت آرى

آن به كه ز صبر رخ نتابم * باشد كه مراد دل بيابم