ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٣

[ آنها كه نشان عشق جويند . . . ]

در عشق تو اى صنم چنانم * كز هستى خويش در گمانم

هرچند كه زار و ناتوانم * گر دست دهد هزار جانم

در پاى مباركت فشانم

* * *

كو بخت كه از سر نيازى * در حضرت چون تو دلنوازى

معروض كنم نهفته رازى * هيهات كه چون تو شاهبازى

تشريف دهد به آشيانم

* * *

هرچند ستمگرى ترا خوست * كم كن تو بدى كه آن نه نيكوست

گر زانكه دلت نه ز آهن و روست * آخر به سرم گذر كن اى دوست

انگار كه خاك آستانم

* * *

گفتم كه چو كشتيم بزارى * زين پس ره مرحمت سپارى

بر دل رقم وفا نگارى * تو خود سر وصل ما ندارى

من طالع و بخت خويش دانم

* * *

اى بسته كمر به دور و نزديك * بر ريزش خون ترك و تاجيك

گر خانه محقر است و تاريك * در مسكن اخلص المماليك

بر ديدهء روشنت نشانم

* * *

من از تو بجز وفا نجويم * بيرون ز گل وفا نبويم

الّا ره بندگى نپويم * اسرار تو پيش كس نگويم

و اوصاف تو پيش كس نخوانم

* * *

گيرم نه درِ وفا گشوديم * نه مهر به مهر برفزوديم

از دوستى آنچه مىنموديم * آخر نه من و تو يار بوديم

عهد تو شكست و من همانم

* * *

گر سر ببرى به تيغ تيزم * از كوى وفات برنخيزم

ور زانكه كنند ، ريزه‌ريزم * من مُهرهء مهر تو نريزم

الا كه بريزد استخوانم

* * *

آنها كه نشان عشق جويند * جز راه مزار من نپويند

خاك من زار چون ببويند * گر نام تو بر سرم بگويند

فرياد برآيد از روانم

* * *