ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٩

[ ترجمه ]

من حاصل عمر خود ندارم جز غم * در عشق ز نيك و بد ندارم جز غم

يك همدم باوفا نديدم جز درد * يك مونس هم‌نفس ندارم جز غم

چون باده ز غم چه بايدت جوشيدن * با لشكر غم نمىتوان كوشيدن

سبز است لبت ساغر از او دور مدار * مى بر لب سبزه خوش بود نوشيدن

چشمت كه فسون و رنگ مىبارد ازو * افسوس كه تير جنگ مىبارد ازو

بس زود ملول گشتى از همنفسان * آه از دل تو كه سنگ مىبارد ازو

اى سايهء سنبلت سمن‌پرورده * ياقوت لبت دُرّ عدن پرورده

همچون لب خود مدام جان مىپرورد * زان راح كه روحيست به تن پرورده

گفتى كه ترا شوم مدار انديشه * دل خوش كن و بر صبر گمار انديشه

كو صبر و چه دل كانچه دلش مىگويى * يك قطرهء خون است و هزار انديشه

قَسّام بهشت و دوزخ آن عقده‌گشاى * ما را نگذارد كه درآييم ز پاى

تا كى بود اين گرگ‌ربايى ، بنماى * سرپنجهء دشمن‌افكن اى شير خداى