ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٥

[ آواز پر مرغ طرب مىشنوم . . . ]

جز نقش تو در نظر نيامد ما را * جز كوى تو رهگذر نيامد ما را

خواب ار چه خوش آمد همه را در عهدت * حقا كه به چشم درنيامد ما را

* * *

گفتم دهنت گفت زهى آب‌حيات * گفتم كه لبت گفت زهى حبّ نبات

گفتم سخنت گفت كه حافظ حقا * شادىِّ همه لطيف‌گويان صلوات

* * *

ماهى كه قدش به سرو مىماند راست * آيينه به دست و روى خود مىآراست

دستارچه‌اى پيشكشش كردم گفت * وصلم طلبى زهى خيالى كه تراست

* * *

من با كمر تو در ميان كردم دست * پنداشتمش كه در ميان چيزى هست

پيداست كه در ميان چه بربست كمر * تا من ز ميان چه طرف برخواهم بست

* * *

آن جام طرب شكار بر دستم نِه * وان ساغر چون نگار بر دستم نِه

آن مى كه چو زنجير بپيچد بر خود * ديوانه شدم بيار بر دستم نِه

* * *

اين گل ز بر همنفسى مىآيد * شادى به دلم ازو بسى مىآيد

پيوسته از آن روى كنم همدمىاش * گز رنگ ويم بوى كسى مىآيد

* * *

تو بَدرى و خورشيد ترا بنده شدست * تا بندهء تو شدست تابنده شدست

زان‌روى كه از شعاع نور رُخ تو * خورشيد منير و ماه تابنده شدست

* * *

در باغ چو شد باد صبا دايه گل * بربست مَشاطه‌وار پيرانهء گل

از سايه به خورشيد اگرت هست امان * خورشيدرخى طلب كن و سايه گل

* * *

در سنبلش آويختم از روى نياز * گفتم من سودازده را كار بساز

گفتا كه لبم بگير و زلفم بگذار * در عيش خوش آويز نه در عمر دراز

* * *

آن باده ديرينهء دهقان‌پرورد * در ره كه طراز عمر نو خواهم كرد

مستم كن و بىخبر ز احوال جهان * تا سرّ جهان بگويمت اى سره مرد

* * *

آواز پر مرغ طرب مىشنوم * يا نفحهء گلزار ادب مىشنوم

يا باد حديثى از لبش مىگويد * القصه روايتى عجب مىشنوم

* * *