ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٠

« حسن نظم »

دل منه بر دنيا و اسباب او * زانكه از وى كس وفادارى نديد

كس عسل بىنيش ازين دكان نخورد * كس رطب بىخار ازين بستان نچيد

هركه ايامى چراغى برفروخت * چون تمام افروخت بادش دردميد

بىتَكلّف هركه دل در وى نهاد * چون بديدى خصم خود مىپروريد

شاه غازى خسرو گيتىستان * آنكه از شمشير او خون مىچكيد

گه به يك حمله سپاهى مىشكست * گه به هويى قلبگاهى مىدريد

سروران را بىسبب مىكرد حبس * گردنان را بىسخن سر مىبُريد

از نهيبش پنجه مىافكند شير * در بيابان نام او چون مىشنيد

عاقبت شيراز و تبريز و عراق * چون مُسَخَّر كرد وقتش در رسيد

آنكه روشن بد جهان‌بينش به دو * ميل در چشم جهان‌بينش كشيد

برادر خواجه عادل طابَ مثواه * پس از پنجاه و نه سال از حياتش

به سوى روضهء رضوان سفر كرد * خدا راضى ز افعال و صفاتش

خليل عادلش پيوسته برخوان * وز آنجا فهم كن سال وفاتش

بر تو خوانم ز دفتر اخلاق * آيتى در وفا و در بخشش

هركه بخراشدت جگر به جفا * همچو كانِ كريم زربخشش

كم مباش از درخت سايه فكن * هركه سنگت زند ثمر بخشش

از صدف ياد گير نكتهء حِلْم * هركه بُرَّد سرت گهر بخشش

آن حبهء خضرا خور كز روى سبك روحى * هر كاو بخورد يك جو بر سيخ زند سى مرغ

آن لقمه كه صوفى را در معرفت اندازد * يك‌ذره و صد مستى ، يك دانه و صد سيمرغ

حسن اين نظم از بيان مستغنى است * بر فروغ خور كسى گويد دليل

آفرين بر كلك نقاشى كه داد * بكر معنى را چنين حسنى جميل

عقل در حسنش نمىيابد بدل * طبع در لطفش نمىبيند بديل

معجز است اين نظم يا سحر حلال * هاتف آورد اين سخن يا جبرئيل

كس نداند گفت رمزى زين نمَط * كس نيارد سُفت دُر زين قبيل