ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٩

« تاريخ قتل قوام الدين محمد صاحب عيار »

لابه بسيار نمودم كه مرو سود نداشت * زانكه كار از نظر رحمت سلطان مىرفت

پادشاها ز سر لطف و كرم بازش خوان * چه كند سوخته از غايت حرمان مىرفت

رحمانِ لا يموت چو اين پادشاه را * ديد آن‌چنان كزو عمل الخير لا يفوت

موتش قرين رحمت خود كرد تا بوَد * تاريخ اين معامله رحمان لا يموت

به عهد سلطنت شاه شيخ ابو اسحاق * به پنج شخص عَجب ملك فارس بود آباد

نخست پادشهى همچو او ولايت‌بخش * كه جان خويش بپرورد و داد عيش بداد

دگر مربى اسلام شيخ مجد الدين * كه قاضيى بِهْ از و آسمان ندارد ياد

دگر بقيهء ابدال شيخ امين الدين * كه يُمن همّت او كارهاى بسته گشاد

دگر شهنشه دانش عضد كه در تصنيف * بناى كار مواقف به نام شاه نهاد

دگر كريم چو حاجى قوام دريادل * كه نام نيك ببرد از جهان به بخشش و داد

نظير خويش بنگذاشتند و بگذشتند * خداى عزّ و جل جمله را بيامرزاد

دل منه اى مرد بِخْرد بر سخاى عَمرو و زيد * كس نمىداند كه كارش از كجا خواهد گشاد

رو توكل كن نمىدانى كه نوك كِلْكِ من * نقش هر صورت كه زد نقشى دگر بيرون فتاد

شاه « هرمزم » نديد و بىسخن صد لطف كرد * شاه يزدم ديد و مدحش گفتم و هيچم نداد

كار شاهان اين‌چنين باشد تو اى حافظ مرنج * داور روزىرسان توفيق و نصرتْشان دهاد

روح القدس آن سروش فرخ * بر قبهء طارَم زبرجد

مىگفت سحرگهان كه يا رب * در دولت و حشمت مخلّد

بر مسند خسروى بماناد * منصور مظفر محمد

به سمع خواجه رسان اى نَديم وقت‌شناس * به خلوتى كه در آن اجنبى صبا باشد

لطيفه‌اى به ميان آر و خوش بخندانش * به نكته‌اى كه دلش را بدان رضا باشد

پس آنگهش ز كرم اين‌قدر به لطف بپرس * كه گر وظيفه تقاضا كنم روا باشد

اعظم قوام دولت و دين آنكه بر درش * از بهر خاك‌بوس نمودى فلك سجود

با آن وجود و آن عظمت زير خاك رفت * در نصف ماه ذى قعد از عرصهء وجود

تا كس اميد جود ندارد دگر ز كس * آمد حروف سال وفاتش « اميد جود »