ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٨

براى بهاء الدين

« قصيدهء ديگر »

تنم ز رنج فراوان همىنياسايد * دلم ز انده بىحد همىبفرسايد

بخار حسرت چون بر شود ز دل به سرم * ز ديدگان نم بارانِ غم فروآيد

ز بس غمان كه بديدم چنان شدم كه مرا * ازين پس آنچه غمى پيش چشم دل آيد

دو چشم من رخ من زرد ديد و نتوانست * از آن به خون دل آن را همىبيندايد

و گر ببيند بدخواه روى من روزى * به چشم او رخ من زرد رنگ ننمايد

لقب نهادم از اين روز فضل را محنت * مگر كه فضل من از من زمانه بربايد

فلك چو شادى من ديد مر مرا نشمرد * كنون كه مىدهدم دم كه غم همىآيد

چو من به مهر دل خويشتن درو بندم * حجاب دور كند فتنه‌اى پديد آيد

چرا نگريد چشم و چرا ننالد گوش * چگونه كم نشود صبر و غم نيفزايد

چو دوستدار من از من گرفت بيزارى * مگر كه دشمن بر من همىببخشايد

اگر ننالم گويند نيست حاجتمند * و گر بنالم گويند ژاژ مىخايد

غمى نباشد از آنكه خداى عزّ و جلّ * درى نبندد تا ديگرى بگْشايد

امام رضا ( ع )

« نظافت از اخلاق پيامبران است »

تحف العقول / ص 706

بهاء الحق و الدين طابَ مثواه * امام سنت و شيخ جماعت

چو مىرفت از جهان اين بيت مىخواند * بر اهل فضل و ارباب بَراعت

به طاعت قرب ايزد مىتوان يافت * قدم در نه گرت هست استطاعت

بدين دستور تاريخ وفاتش * برون آر از حروف " قرب و طاعت "

قوّهء شاعرهء من سَحَر از فرط ملال * متنفّر شده از بنده گريزان مىرفت

چون همىگفتمش اى مونس ديرينه مرو * سخت مىگفت و دل‌آرزده و گريان مىرفت

نقش خوارزم و خيال لب جيحون مىبست * با هزاران گِله از ملك سليمان مىرفت

مىشد آن‌كس كه چو او چارهء من كس نشناخت * من همىديدم و از كالبدم جان مىرفت

گفتم اكنون سخن خوش كه بگويد با من * كان شكر لهجهء خوش‌گوى سخن‌دان مىرفت