ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٦

« تا كى »

بر سر بازار جانبازان منادى مىزنند * بشنويد اى ساكنان كوى رندى بشنويد

دختر رَز چند روزى هست كز ما گم شده‌ست * رفت تا گيرد سر خود ، هان و هان حاضر شويد

جامه‌اى دارد ز لعل و نيم‌تاجى از حباب * عقل و دانش برد و شد تا ايمن از وى نغنويد

هركه آن تلخم دهد حلوا بها جانش دهم * ور بود پوشيده و پنهان به دوزخ دررويد

دختر شبگرد تلخ تيز گلرنگست و مست * گر بياييدش بسوى خانهء حافظ بريد

مجد دين سرور و سلطان قضات اسماعيل * كه زدى كلك زبان‌آورش از شرع نَطَق

ناف هفته بُد و از ماه رجب شد پنج روز * كه برون رفت ازين خانهء بىنظم و نَسَق

كنف رحمت حق منزل او دان و آنگه * سالى تاريخ وفاتش طلب از رحمت حق

بلبل و سرو و سمن ياسمن و لاله و گل * هست تاريخ وفات شد مشكين‌كاكل

خسرو روى زمين غوث زمان بو اسحاق * كه بدان طلعت او نازد و خندد بر گل و مل

جمعهء بيست و دوم ماه جمادى الاول * در پسين بود كه پيوسته شد از جزو به كل

سرور اهل عمايم شمع بزم انجمن * صاحب صاحبقران خواجه قوام الدّين حسن

هفتصد و پنجاه و چار از هجرت خير البشر * مهر را جوزا مكان و ماه را خوشه وطن

سادس ماه ربيع الآخر اندر نيم روز * روز آدينه به حكم كردگار ذو المنن

مرغ روحش كاو هماى آشيان قدس بود * شد سوى باغ بهشت از دام اين دار محن

دلا ديدى كه آن فرزانه فرزند * چه ديد اندر خمِ اين طاق رنگين ! ؟

بجاى لوح سيمين در كنارش * فلك بر سر نهادش لوح سنگين

درين ظلمت سرا تا كى ببوى دوست بنشينم * گهى انگشت بر دندان گهى سر بر سر زانو

تناهى الصبر مذ حلت بمأواى اسد سرجان * و طار العقل اذغنت بوكر الورق غربان

بيا اى طاير فرخ بياور مژدهء دولت * عسى الايام ان يرجعن قوما كالذى كانوا