ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٧

« ساقىنامه »

بيا ساقى از باده‌هاى كُهن * به جام پياپى مرا مست كن

چو مستم كنى از مى بىغشت * به مستى بگويم سرود خوشت

بيا ساقى اكنون كه شد چون بهشت * ز روى تو اين بزم عنبر سرشت

خذ الجام لا تخش فيه الجناح * كه در باغ جنت بود مى ، مباح

بيا ساقى از مى ندارم گزير * به يك جام باقى مرا دستگير

كه از دور گردون به جان آمدم * روان سوى دير مغان آمدم

بيا ساقى آن بادهء ذوق‌بخش * بده تا نشينيم بر پشت رخش

تهمتن‌صفت رو به ميدان كنيم * به كام دل آهنگ جولان كنيم

بيا ساقى آن جام ياقوت‌وش * كه بر دل گشايد درِ وقت خوش

بده تا خرد را قلم دركشم * ز مستى به عالم عَلَم دركشم

ز جام دمادم دمى دم زنيم * ز مى آب بر آتش غم زنيم

كه امروز با يكدگر مىخوريم * چو فرصت نباشد دگر كى خوريم

كه آنان كه بزم طرب باختند * به بزم طرب هم بپرداختند

ازين دامگه ديولاخ مغاك * برفتند و بردند حسرت به خاك

برين تخت پيروزه پيروز كيست * برين كاخ ده روزه بهروز كيست

دريغا جوانى كه بر باد رفت * خُنُك آنكه با دانش و داد رفت

بده ساقى آن مى كه تا دم زنيم * قدم بر سر هردو عالم زنيم

سبك باش و رَطْل گرانم بده * و گر فاش نتوان نهانم بده

كسى كو زدى كوس پر پشت پيل * زدندش به ناكام كوس رحيل

تباشير صبح از طبقهاى نور * به گوش آيدم هردم از لفظ حور

كه اى خوش‌نوا مرغ شيرين‌نفس * بجنبان پروبال و بشكن قفس

بر ايوان شش طاق اخضرنشين * به منزلگه جان نشيمن نشين

كه فيروز روزى منوچهرچهر * شنيدى كه در عهد بوذرجمهر

نوشتند بر جام نوشيروان * از آن پيش كز ما نيابى نشان

ز ما بشنو اين پند و آموزگار * يكى نكته از گردش روزگار

كه اين منزل درد و جاى غم است * درين دامگه شادمانى كم است

بدين شادمانيم كز درد و غم * نداريم غم گر نداريم هم

كدامست جام جم و جم كجاست * سليمان كجا رفت و خاتم كجاست

كه مىداند از فيلسوفان حى * كه جمشيد كى بود و كاووس كى

چو سوى عدم گام برداشتند * درين بُقْعه جز نام نگذاشتند

چه بندى دل اندر سپنجىسراى * كه چون بگذرى بازنايى بجاى

درو بستن دل ز ديوانگى است * به دو آشنايى ز بيگانگى است

در اين دار شش‌در نيابى بكام * محل سرور و مقام مرام

بده ساقى آن آب آتش خواص * كز آن آب يابم ز آتش خلاص

كه در آتشست اين دل روشنم * همانا كه آبى بر آتش زنم