ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٦

« ساقىنامه »

بيا ساقى ، آن آب انديشه‌سوز * كه گر شير نوشد شود بيشه‌سوز

بده ، تا شوم بر فلك شيرگير * بهم برزنم دام اين گرگ پير !

بيا ساقى ، آن مى كه حور بهشت * عبير ملائك درو مىسرشت

بده تا بخورى بر آتش نهم * دماغ خرد تا ابد خوش كنم

بيا ساقى ، آن مى كه عكسش ز جام * به كيخسرو و جم فرستد ، پيام

بده ، تا بگويم به آوازِ نِى * كه جمشيد كى بود و كاووس كى

دم از سِير اين دير ديرينه زن * صلايى به شاهان پيشينه زن

بده ساقى ، آن مى كه شاهى دهد * به پاكى او دل گواهى دهد

به من ده كه سلطان دل بوده‌ام * كنون دورم از وى كه آلوده‌ام

مىام ده مگر گردم از عيب پاك * شوم ايمن از فكرت هولناك

شرابم ده و روى دولت ببين * خرابم كن و گنج حكمت ببين

چو شد باغ روحانيان مسكنم * در اينجا چرا تخته بند تنم ؟

من آنم كه چون جام گيرم بدست * ببينم در آن آينه هرچه مست

به مستى درِ پارسايى زنم * دم خسروى در گدايى زنم

كه حافظ چو مستانه سازد سرود * ز چرخش دهد رود زهره درود

بيا ساقى از بىوفايى عمر * بترس وز مى كن گدايى عمر

كه مى عمر را مىبيفزايدت * درى هردم از غيب بگشايدت

بيا ساقى از مى بنه مجلسى * كه دنيا ندارد وفا با كسى

حباب مىات داد از اين نكته ياد * كه چون برد باد افسر كيقباد

بيا ساقى از مى طلب كامِ دل * كه بىمى نديدم من آرام دل

گر از وصل جان ، تن صبورى كند * دل از مَى ، تواند كه دورى كند

بيا ساقى اين جام پر كن ز مى * كه گويم ترا حال كسرى و كى

بيا ساقى ايمن چه باشى ز دهر * بر آنست كِت خون بريزد به قهر

بيا ساقى با ما مكن سركشى * كه از خاكى آخر نه از آتشى

قدح پر كن از مى كه مَى ، خوش بود * خصوصا كه صافى بىغش بود

بيا ساقى آن راح ريحان نسيم * به من ده كه نه زر بماند نه سيم

بيا ساقى آن بادهء لعل صاف * بده تا كى از شِيد و تزوير و لاف

ز تسبيح و خرقه ملولم تمام * به مى رهن كن هردو را و السلام

بيا ساقى از گنج ديرِ مغان * مشو دور كاينجاست گنج روان

ورَت كس بگويد مرو سوى دير * جوابش چه گويى ، بگو شب‌به‌خير

بيا ساقى آن ارغوانى قدح * كه دل زو طرب يابد و جان فرح

به من ده كه از غم خلاصم دهد * نشان ره بزم خاصم دهد

بيا ساقى آن مى كه جان‌پرور است * دل خسته را همچو جان درخورست

بده كز جهان خيمه بيرون زنم * سراپرده بالاى گردون زنم

بيا ساقى آن جام چون مهر و ماه * بده تا زنم بر فلك بارگاه