ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٤

مغنىنامه

چو من ماهىّ كِلْك آرم به تحرير * تو از نون و القلم مىپرس تفسير

رفيقان قدر يكديگر بدانيد * چو معلومست شرح از بر بخوانيد

مقالات نصيحت‌گو همين است * كه سنگ‌اندازِ هجران در كمين است

روان را با خرد درهم سرشتم * وزان تخمى كه حاصل گشت كِشتم

فرح‌بخشى درين تركيب پيداست * كه مغز شعر و مغز جان و اجزاست

بيا وز نَكهت اين طيب اميد * مشام جان معطر ساز جاويد

كه اين نافه ز چين جيب حورست * نه ز آن آهو كه از مردم نفورست

مغنىنامه

مغنىنامه

مُغَنّى كجايى به گلبانگِ رود * به ياد آور آن خسروانى سرود

به مستان نويد سرودى فرست * به ياران رفته درودى فرست

مغنى نواى طرب ساز كن * به قول و غزل قصّه آغاز كن

كه بار غمم بر زمين دوخت پاى * به ضرب اصولم درآور ز جاى

مغنى از آن پرده نقشى بيار * ببين تا چه گفت از حرم پرده‌دار

چنان بركش آواز خنياگرى * كه ناهيدِ چنگى برقص آورى

مغنى دف و چنگ را ساز ده * به ياران خوش نغمه آواز ده

رهى زن كه صوفى به حالت رود * وصالش به مستى حوالت رود

مغنى بزن چنگ در ارغنون * ببر از دلم فكر دنياى دون

مگر خاطرم بايد آسايشى * چو نبوَد ز غم با وى آلايشى

مغنى بيا با مَنَت جنگ نيست * كفى بر دفى نه گرت چنگ نيست

شنيدم كه چون مىرساند گزند * خروشيدن دف بوَد سودمند

مغنى كجايى كه وقت گلست * ز بلبل چمنها پر از غلغلست

همان به كه خونم به جوش آورى * دمى چنگ را در خروش آورى

مغنى بيا عود بر ساز كن * نوآيين نوايى نو آغاز كن

بيك نغمه درد مرا چاره ساز * دلم نيز چون خرقه صدپاره ساز

مُغَنّى چه باشد كه لطفى كنى * ز نِى بازم آتش به دل افكنى

برون آرى از فكر خود يك‌دمم * بهم برزنى خانمان غمم

مغنى كجايى نوايى بزن * به ما بىنوايان صلايى بزن

چو خواهد شدن عالم از ما تهى * گدايى بسى بِهْ كه شاهنشهى

مغنى بگو قول و بردار ساز * كه بيچارگان را تويى چاره‌ساز

تو بنماى راه عراقم به رود * كه بنمايم از ديده ، من زنده‌رود

مغنى بيا بشنو و كار بند * ز قول من اين پند داناپسند

چو غم لشكر آرد بيارا صفى * به چنگ و رَبابى و ناى و دفى

مغنى تو سرِّ مرا محرمى * زمانى به نى زن دم همدمى