ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٥٨

قصيده در مدح شاه شجاع

تو آفتاب ملكى و هرجا كه مىروى * چون سايه از قفاى تو دولت بود دوان

اركان نپرورد چو تو گوهر به هيچ قرن * گردون نياورد چو تو اختر به صد قران

بىطلعت تو جان نگرايد به كالبد * بىنعمت تو مغز نبندد در استخوان

هر دانشى كه در دل دفتر نيامدست * دارد چو آب خامهء تو بر سر زبان

دست ترا به ابر كه يا رد شبيه كرد * چون بدره‌بدره اين دهد و قطره‌قطره آن

با پايهء جلال تو افلاك پايمال * وز دست بحر جود تو در دهر داستان

بر چرخ علم ماهى و بر فرق ملك تاج * شرع از تو در حمايت و دين از تو در امان

اى خسرو منيع جنابِ رفيع قدر * وى داور عظيم مثالِ رفيع شان

علم از تو در حمايت و عقل از تو باشكوه * در چشم فضل نورى و در جسم ملك جان

اى آفتاب مُلك كه در جنب همّتت * چون ذرّهء حقير بود گنج شايگان

در جنب بحر جود تو از ذره كمتر است * صد گنج شايگان كه ببخشى به رايگان

عصمت نهفته رخ به سراپرده‌ات مقيم * دولت گشاده رختِ بقا زير كندلان

گردون براى خيمهء خورشيد فَلْكه‌ات * از كوه و ابر ساخته پازير و سايه‌بان

اين اطلس مُقَرنَس نُه توى زرنگار * چتر بلند بر سر خرگاه خويش دان

بعد از كيان به ملك سليمان نداشت كس * اين‌قدر و اين خزينه و اين لشكر گران

بودى درون گلشن و از پردلان تو * در هند بود غلغل و در زنگ بُد فغان

در دشت روم خيمه زدى و غريو كوس * تا دشت سند رفت و بيابان سيستان

تا قصر زرد تاختى و لرزه اوفتاد * در قصرهاى قيصر و در خانه‌هاى خان

آن كيست كو به ملك كند با تو همسرى * از مصر تا به روم وز چين تا به قيروان

سال دگر ز قيصرت از روم باجِ سر * وز چينت آورند به درگه خراجِ جان

تو شاكرى ز خالق و خلق از تو شاكرند * تو شادمان به دولت و ملك از تو شادمان

اينك به طَرْفِ گلشن و بستان همىروى * با بندگان سمند سعادت به زير ران

اى ملهمى كه در صف كرّوبيان قدس * فيضى رسد به خاطر پاكت زمان‌زمان

اى آشكار پيش دلت هرچه كردگار * دارد به زير پردهء غيب اندرو نهان

داده فلك عنان ارادت به دست تو * يعنى كه مَركبم به مراد خودت بران

گر كوششيت افتد پر داده‌ام به تير * ور بخششيت بايد زر داده‌ام به كان

خصمت كجاست در كف پاى خودش فكن * يار تو كيست بر سر چشم منش نشان

هم گام من به خدمت تو گشته منتظم * هم نام من به مدحت تو مانده جاودان