ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٥٦
سپيده قصيده در مدح شاه ابو اسحاق اينجو
سپيده قصيده در مدح شاه ابو اسحاق اينجو
سپيده قصيده در مدح شاه ابو اسحاق اينجو
سپيده دم كه صبا بوى بوستان گيرد * چمن ز لطف هوا نكته بر جَنان گيرد
هوا ز نَكْهت گل در چمن تُتق بندد * افق ز عكس شفق رنگ گلستان گيرد
نواى چنگ بدانسان زند صلاى صبوح * كه پير صومعه راه در مغان گيرد
نِكال شب كه كند در قدح سياهى مشك * در او شرار چراغ سحرگهان گيرد
شه سپهر چو زرين سپر كشد در روى * به تيغ صبح و عمود افق جهان گيرد
برغم زاغ سيه شاهبازِ زرّين بال * درين مُقَرنَس زنگارى آشيان گيرد
به بزمگاه چمن رو كه خوش تماشاييست * كه لاله كاسهء نسرين و ارغوان گيرد
چو شهسوار ملك بنگرد به جام صبوح * كه خود به شعشعهء مهر خاوران گيرد
چه حالتست كه گل در چمن نمايد رخ * چه آتشست كه در مرغ صبح‌خوان گيرد
چه پرتوست كه نور چراغ صبح دهد * چه شعله است كه در شمع آسمان گيرد
خيال شاهى اگر نيست در سر حافظ * چرا به تيغ زبان عرصهء جهان گيرد
محيط شمس كشد سوى خويش دُرّ خوشاب * كه تا به قبضهء شمشير زرفشان گيرد
صبا نگر كه دمادم چو رند شاهدباز * گهى لب گل و گه زلف ضميران گيرد
ز اتحاد هيولا و اختلاف صُوَر * خرد ز هر گل و هر نقش صد بيان گيرد
من اندر آن ، كه دمِ كيست اين مبارك دم * كه وقت صبح درين تيره خاكدان گيرد
چرا به صد غم و حسرت سپهر دايره شكل * مرا چو نقطهء پرگار در ميان گيرد
ضمير دل نگشايم به كس مرا آن بِهْ * كه روزگار غيورست و ناگهان گيرد
چو شمع هركه به افشاى راز شد مشغول * بسش زمانه چو مقراض در زبان گيرد
كجاست ساقى مه‌روى من كه از سر مهر * به چشم مست خودش ساغر گران گيرد
پيامى آورد از يار و در پىاش جامى * به شادى رخ آن يار مهربان گيرد
نواى مجلس ما را چو بركشد مطرب * گهى طريق عراق و گه اصفهان گيرد
فرشته‌اى به حقيقت سروش عالم غيب * كه روضهء كرمش نكته بر جنان گيرد
سكندرى كه مقيم حريم او چون خضر * ز فيض خاك درش عمر جاودان گيرد
جمال چهرهء اسلام شيخ ابو اسحاق * كه مُلْك در قدمش زيب بوستان گيرد
گهى كه بر فلك سرورى عروج كند * نخست پايهء خود فرق فرقدان گيرد
چراغ ديدهء محمود آنكه دشمن را * ز برق تيغ وى آتش به دودمان گيرد
به اوج ماه رسد موج خون چو تيغ كشد * به تير چرخ برد حمله چون كمان گيرد
عروس خاورى از شرم رأى انور او * به جاى خود بود ار راه قيروان گيرد
ايا عظيم‌وقارى كه هركه بندهء تُست * ز رفع قدر كمربند توأمان گيرد
رسد ز چرخ عطارد هزار تهنيتت * چو فكرتت صفت امر « كن فكان » گيرد
مدام در پى طعن است بر حسود و عدوت * سماك رامح از آن روز و شب سنان گيرد
فلك چو جلوه‌كنان بنگرد سمند ترا * كمينه پايگهش اوج كهكشان گيرد
ملالتى كه كشيدى سعادتى دهدت * كه مشترى نَسَق كار خود از آن گيرد