ديوان كامل و جامع هديه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٥٥

عهد الست قصيده در مدح شاه منصور مظفرى

قصيده

جوزا سحر نهاد حمايل برابرم * يعنى غلام شاهم و سوگند مىخورم

ساقى بيا كه از مدد بختِ كارساز * كامى كه خواستم ز خدا ، شد ميسرم

جامى بده كه باز به شادى روى شاه * پيرانه‌سر هواى جوانيست در سرم

راهى بزن به وصف زلال خضر كه من * از جام شاه ، جرعه‌كش حوض آب كوثرم

شاها اگر به عرش رسانم سرير فضل * مملوك اين جنابم و مسكين اين دَرم

من جرعه نوش بزم تو بودم هزار سال * كى ترك آبخورد كند طبع خوگرم ؟

ور باورت نمىكند از بنده اين حديث * از گفتهء كمال دليلى بياورم

« گر بركَنم دل از تو و بردارم از تو مهر * آن مهر بر كه افكنم آن دل كجا برم »

منصور بِنْ مظفر غازيست حِرز من * وز اين خجسته نام بر اعداء مظفرم

عهدِ الست من همه با عشق شاه بود * وز شاهراه عمر بدين عهد بگذرم

گردون چو كرد نظم ثريا به نام شاه * من نظم دُر چرا نكنم از كه كمترم ؟

شاهين‌صفت چو طعمه چشيدم ز دست شاه * كى باشد التفات به صيد كبوترم ؟

اى شاه شيرگير چه كم گردد ار شود * در سايهء تو مُلك فراغت ميسرم

بال و پرى ندارم و اين طُرفه‌تر كه نيست * غير از هواى منزل سيمرغ در سرم

شعرم به يُمن مدح تو صد ملك دل گشاد * گويى كه تيغ تست زبان سخنورم

بر گلشنى اگر بگذشتم چو باد صبح * نى عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم

بوى تو مىشنيدم و بر ياد روى تو * دادند ساقيان طَرَب يك‌دو ساغرم

مستى به آب يك‌دو ، عَنب وضع بنده نيست * من سالخورده پير خرابات‌پرورم

با سير اختر فلكم داورى بسى است * انصاف شاه باد درين قصه ياورم

شكر خدا كه باز درين اوج بارگاه * طاووس عرش مىشنود صيت شهپرم

نامم ز كارخانهء عُشّاق محو باد * گر جز محبت تو بود شغل ديگرم

شِبْلُ الاسد به صيد دلم حمله كرد و من * گر لاغرم و گرنه ، شكار غضنفرم

اى عاشقان روى تو از ذره بيشتر * من كى رسم به وصل تو كز ذره كمترم

بنما به من كه منكر حسن رخ تو كيست * تا ديده‌اش به گِزْلِك غيرت برآورم

بر من فتاد سايهء خورشيد سلطنت * و اكنون فراغتست ز خورشيد خاورم

مقصود ازين معامله بازار تيز نيست * نى جلوه مىفروشم و نى عشوه مىخرم

حافظ ز جان مُحِبِّ رسولست و آل او * حقا بر اين گواست خداوند داورم